في غيره » ، ففعل . وبلغ إياساً أنّ إبراهيم بن الأشتر لا يُقلع عن إتيان المختار كلّ يوم ، فأرسل إليه : إنّ أمرك يريبني ، فلا أرينّك راكباً ، ولا تبرحنّ منزلك ، فأضرب عنقك . فأخبر إبراهيم المختار بذلك ، واستأذنه في قتله ، فأذن له . وأنّ إبراهيم ركب في جماعة من أهل بيته وما يليه ، وجعل طريقه على مجلس إياس ، فقال له إياس : يا ابن الأشتر ، ألم آمرك ألّاتبرح من منزلك ؟ فقال له إبراهيم : أنت واللَّه - ما علمتُ - أحمق . فقال للجلاوزة : نكِّسوه . فانتضى إبراهيم سيفه ، وشدّ على إياس ، فضربه حتّى قتله ، ثمّ حمل على الجلاوزة ، فانحرفوا عنه ، ومضى إبراهيم . « 1 » الدّينوري ، الأخبار الطّوال ، / 288 - 291 ( ط دار إحياء الكتب )

--> ( 1 ) - گويند : مختار پسر ابوعُبيد ثقفى در كوفه با شيعيان بنىهاشم آمد وشد داشت وايشان هم پيش أو رفت وآمد مىكردند . مختار آنان را دعوت مىكرد كه با أو براي انتقام گرفتن از خون حسين عليه السلام قيام كنند . گروه زيادى دعوت اورا پذيرفتند كه بيشتر از قبيلهء همدان بودند وگروه بسيارى از ايرانيان كه در كوفه بودند ومعاوية براي ايشان مستمرى تعيين كرده ومعروف به حمرا ( سرخ جامگان ؟ - م ) بودند وشمارشان حدود بيست هزار مرد بود ، با أو همراه شدند . در آن هنگام عبداللَّه‌بن‌مطيع از سوى ابن‌زبير فرماندار كوفه بود وبه مختار پيام داد : « اين گروه‌هايى كه صبح وشام پيش تو مىآيند چيست ؟ » مختار گفت : « اين جا بيمارى است كه مردم به عيادت أو مىآيند . » مختار همچنان بود تا اين كه برخى از خيرخواهان به أو گفتند : « بر تو باد كه ابراهيم‌بن‌اشتر را استمالت وبه خود نزديك كنى كه اگر أو بر هر كارى با تو همراهى كند ، پيروز مىشوى وبه خواستهء خود دست مىيابى . » مختار گروهى از ياران خود را فراخواند ، پيش أو آمدند ودرحالى كه نامه‌اى در دست داشت كه با سرب مهر شده بود ، گفت : « بياييد با هم پيش إبراهيم پسر اشتر برويم . » شعبى مىگويد : من هم از كساني بودم كه پيش مختار رفتم ، ديدم سرب آن نامه سپيد ودرخشان است